محمدعلی خسروی-چاهک موسویه

به نام خدا اول معلّم انسان ها

دلمان می خواهد تاباقدردانی ازمقام والای معلّم درحقیقت قدردان مقام شامخ علم ودانش باشیم   چراکه: معلّم راتوقّع نام ونان نیست.که این گمنام وگمنان هرروز ازسفره پربرکت وجودش هزاران نان به سفره ی گرسنه دلها می بخشد واز علقمه جوشان قلب مهربانش هزاران مًشک به خیمه های عطش می رساند.اودریادلی است که اگرچه مقامی به والایی مقام انبیاءدارد امّاباهمه این بزرگیش در قلب کوچک نونهالان این سرزمین جای دارد.معلّم باغبان مهربانی است که هرروزه سلامی از صمیمیت به کلاس می آید تا غنچه های وجود خویش را نثار فرزندان این دیار کند.وبراین باوریم که ماحتّی شکوفه های یک لبخند را از او دریغ می کنیم ما آن چنان به نوازش انوار تابناکش خوگرفته ایم که از یاد برده ایم عمری را باآفتاب زیسته ایم واز آفتاب    نگفته ایم پس ازما پذیرا باش با کلامی قاصر درحد بضاعتمان تهنیت گوییم  و دستانت را به گرمی بفشاریم همان دست هایی که برای فردای فرزندان نمی آسایند وبرقدومت گل بریزیم چرا که پاجای پای انبیا ء داری.                                                                                  اردیبهشت ماه   سال 1390

روزت مبارک ونامت برتارک تاریخ افراشته باد               مسؤل دبستان پسرانه عطوفت-احمد توکلیان